ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2014

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ  2014
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΑΣ.ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Μας πήραν στο «ψιλό»: Σκοπιανική εφημερίδα έχει αφιέρωμα στους συριζαίους που τους υποστηρίζουν




Αιχμηρό και περιπαικτικό δημοσίευμα φιλοξενεί σήμερα σκοπιανική εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, με αφορμή τις αντιδράσεις σχετικά με τις εθνοπροδοτικές δηλώσεις Μπουτάρη τις προηγούμενες ημέρες.

Η κεντρική ιδέα του δημοσιεύματος είναι ότι οι περισσότεροι εκ των συριζαίων τους αποκαλούν εδώ και χρόνια «μακεδονία» και συνεπώς δεν αντιλαμβάνονται τις αντιδράσεις.

Το δημοσίευμα έχει τίτλο «Όταν ο μισός ΣΥΡΙΖΑ μας αποκαλούσε “Μακεδονία”» και αναφέρεται σε κυβερνητικά στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που κατά καιρούς έχουν ταχθεί υπέρ της θέσης των Σκοπίων για το θέμα της ονομασίας.

Συγκεκριμένα, κάνει λόγο σε δημοσίευση από την εφημερίδα «ΑΥΓΗ» (13/3/2008) φιλοσκοπιανής διακήρυξης, με τίτλο «Όχι στον εθνικισμό και στις συναινέσεις που τον συντηρούν», που υπέγραφαν πολλά 200 και πλέον στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και με την οποία ζητούσαν ευθέως από την Αθήνα να αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα με τη συνταγματική της ονομασία, δηλαδή ως «Μακεδονία».

Επίσης γίνεται αφορά στην παρουσία αντιπροσωπείας της νεολέρας του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στα Σκόπια τον Μάιο του 2008 με κεντρικό σύνθημα

«Βέτο στον εθνικισμό, εμπάργκο στον μιλιταρισμό, έξω από το ΝΑΤΟ». Αλλά και στο 5ο Συνέδριο της ιδίας νεολέρα, τον Δεκέμβριο του 2007, όπου εγκρίθηκε κείμενο θέσεων για το Σκοπιανό, στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε: 

«Υπερασπιζόμενοι και υπερασπιζόμενες την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, θεωρούμε πως το όνομα “Μακεδονία” μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί από τους γείτονές μας και είναι αυτονόητο δικαίωμά τους».

Η ανταποκρίτρια – συντάκτρια του εν λόγω κειμένου καταλήγει ύστερα από όλα αυτά, λέγοντας: «Οι ίδιοι τάχθηκαν υπέρ της αναγνώρισης της Δημοκρατίας της «Μακεδονίας», της γλώσσας και της ταυτότητας μας. Εάν το νόμιζαν και το δήλωναν τότε, γιατί να μην το πιστεύουν και να το δηλώνουν και σήμερα που είναι στην κυβέρνηση»

Στην πραγματικότητα, οι συριζαίοι εξακολουθούν και πιστεύουν τα ίδια ακριβώς πράγματα γεγονός που φάνηκε και στις επίσημες προγραμματικές δηλώσεις τους στην Βουλή, τις οποίες έκανε πως δεν ακούει ο Πάνος Καμμένος.


Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι σκοπιανοί είναι ότι εμείς, οι Έλληνες, δεν διαθέτουμε «ιστορία» λίγων δεκαετιών, αλλά Ιστορία χιλιετιών. 

Επίσης δεν είμαστε ένα πολυφυλετικό «έθνος», αλλά ένα από τα πρώτα Έθνη της Γης. Συνεπώς, οι θέσεις της οποιασδήποτε κυβέρνησής μας ΔΕΝ δεσμεύουν ολάκερο το Έθνος, ούτε σημαίνουν τίποτε παραπάνω από μία παραφωνία, που θα διορθωθεί εν τέλει.

Συνεπώς, ας μην εκπλήσσονται από τις αντιδράσεις. Οι Έλληνες στην τεράστια πλειοψηφία του ασπάζονται την θέση της Χρυσής Αυγής που είναι «ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ». 

Αλλά και να μην την ασπαζόντουσαν και πάλι αυτό δεν θα άλλαζε την πάγια θέση του Έθνους, που ταυτίζεται με της Χρυσής Αυγής.


Ο άγνωστος Ελληνισμός 
των Σκοπίων

-Ενώ τις μέρες που διανύουμε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων (ΠΓΔΜ) είναι κυρίαρχο, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται γνωστό στην ελληνική κοινή γνώμη, ότι στο νότιο τμήμα των Σκοπίων υπάρχει ελληνική μειονότητα.

Η μειονότητα αυτή στα μέσα του 19ου αιώνα ήταν όμως πλειονότητα σε μία εδαφική λωρίδα βόρεια των ελληνικών συνόρων, στην περιοχή που περιλαμβάνει την Αχρίδα, το Μοναστήρι, την Γευγελή και την Στρώμνιτσα και με όρια προς Βορρά το Κρούσοβο και τον Πρίλαπο. Εκεί ακριβώς βρίσκονται και τα όρια της ιστορικής και γεωγραφικής Μακεδονίας, διότι γεωγραφική Μακεδονία, ως όρος ανεξάρτητος και διαφορετικός από την ιστορική, δεν υφίσταται.

Τη διαφοροποίηση των όρων "γεωγραφική" και "ιστορική" Μακεδονία επέβαλαν οι Βούλγαροι εθνικιστές μετά το βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα του 1870 βάζοντας τη Μακεδονία στην κλίνη του Προκρούστη, προεκτείνοντας τα όριά της βόρεια των Σκοπίων για να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις τους και προετοίμασαν έτσι το έδαφος για την επινόηση από τον Τίτο του "μακεδονικού" έθνους το 1944.

Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα οι χριστιανοί της Πελαγονίας (η περιοχή του Μοναστηρίου - Κρουσόβου που κατ΄ εξοχήν κατοικούνταν από Έλληνες) διακρίνονταν σε δύο γλωσσικές ομάδες: τους σλαβόφωνους, οι οποίοι ήταν κυρίως γεωργοκτηνοτρόφοι και τους βλαχόφωνους που προέρχονταν από την περιοχή της Μοσχόπολης της Βορείου Ηπείρου, απ' όπου είχαν μεταναστεύσει μαζικά κατά τον 18ο αιώνα, εξαιτίας των αλβανικών καταπιέσεων.

Η παιδεία, η εκκλησία και η κουλτούρα στην βόρεια αυτή μακεδονική ζώνη ήταν σε ελληνικά χέρια και η εθνική συνείδηση, όταν υπήρχε, ήταν ελληνική. Στο σύνολό τους οι χριστιανοί κάτοικοι είχαν το βλέμμα στραμμένο προς τον ελληνισμό και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.


Ειδικότερα, οι βλαχόφωνοι Έλληνες είχαν παρουσιάσει σημαντική οικονομική και πνευματική ανάπτυξη, ασκώντας τις τέχνες, τις επιστήμες και το εμπόριο και διατηρώντας σημαντικούς εμπορικούς οίκους στην κεντρική Ευρώπη, στην Αλεξάνδρεια κ.α.

Η δημιουργία βουλγαρικής εθνικής συνείδησης στην Πελαγονία, όπως και γενικότερα στον χώρο της Μακεδονίας, άρχισε με ρωσική πρωτοβουλία και οργάνωση, από το 1846 και εντάθηκε μετά το 1870, οπότε η βουλγαρική Εκκλησία (Εξαρχία) αποσπάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο σλαβόφωνος πληθυσμός διχάστηκε: άλλοι παρέμειναν πιστοί στο Πατριαρχείο και στην ελληνική ιδέα και άλλοι θεώρησαν εαυτούς Βουλγάρους και προσχώρησαν στην Εξαρχία.

Οι βλαχόφωνοι, όμως, παρέμειναν στο σύνολό τους φανατικοί Έλληνες, παρά την ύπαρξη και δράση ισχυρής ρουμανικής προπαγάνδας, η οποία συνεπικουρούμενη από τον βουλγαρικό εθνικισμό και το οθωμανικό κράτος, προσπαθούσε να προσεταιρισθεί τους Βλάχους της περιοχής. Την προσήλωση των Βλάχων της Πελαγονίας στον ελληνισμό επισημαίνει και ο Σκοπιανός ιστορικός Bitoski, ο οποίος αναφέρει ότι: 

"Αυτοί οι Βλάχοι, βαθμιαία καθίστανται η κύρια δύναμη στο πλευρό της Μητροπόλεως Πελαγονίας για την προώθηση της Μεγάλης Ελληνικής Ιδέας. Οι ναοί και τα σχολεία της πόλης του Μοναστηρίου ήταν κατά τα μέσα του 19ου αιώνα σε ελληνικά χέρια...". 


Παρόμοια είναι και η μαρτυρία του Γάλλου δημοσιογράφου Michel Paillares, ο οποίος περιηγήθηκε την Μακεδονία το 1904 : 

"Στο Μοναστήρι, όλοι οι Βλάχοι είναι Έλληνες ως τα βάθη της καρδιάς τους, με ελληνικές παραδόσεις και ιδανικά. Στέλνουν πάνω από δύο χιλιάδες παιδιά στα σχολεία του ελληνισμού, που τα πλουτίζουν με τις εισφορές τους. Αυτοί βρίσκονται επικεφαλής του πιο σκληρού και αμείλικτου αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Δημιούργησαν μια μυστική επιτροπή που είναι ο τρόμος των κομιτατζήδων. Ούτε ο μητροπολίτης ούτε ο Έλληνας πρόξενος μπορούν να μετριάσουν τον έξαλλο πατριωτισμό τους...".


Την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα ισχυρή παρουσία είχε ο βλαχόφωνος ελληνισμός, εκτός από το Μοναστήρι, στις πόλεις Σκόπια,Βελεσσά, Αχρίδα, στο Κρούσοβο και στα χωριά του βουνού Περιστέρι, Μεγάροβο, Τύρνοβο, Νιζόπολη, Γκόπεσι, Μηλόβιστα κ.ά.

Οι σλαβόφωνοι κάτοικοι που παρέμειναν πιστοί στο Πατριαρχείο και διατήρησαν ελληνική εθνική συνείδηση βρίσκονταν κατά μήκος των ελληνικών συνόρωνστιςπεριοχές Μοναστηρίου, Γευγελής και Στρώμνιτσας. Εναντίον αυτών στράφηκε κυρίως η βουλγαρική προπαγάνδα και στρατιωτική δράση κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα (1870-1908). 

Οι Βούλγαροι, με επιμονή, παρά το αντίθετο λαϊκό αίσθημα που συναντούσαν στις εστίες του ελληνισμού, χάρη στην συμπαράσταση των Ρώσων, αλλά και των άλλων δυνάμεων όπως και του Πάπα, και κυρίως με τα άφθονα χρήματα της Σόφιας για δημιουργία σχολείων και εξαγορά συνειδήσεων, κατόρθωσαν να περιορίσουν το ελληνικό στοιχείο εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσε.


Ενδεικτικά αναφέρω ότι στα Σκόπια, μετά την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), συγκεντρώθηκαν σε κείμενο διαμαρτυρίας κατά των Μεγάλων Δυνάμεων 10.000 ελληνικές υπογραφές. Η ελληνική κοινότητα εκεί, διατηρούσε δύο εκκλησίες, ημιγυμνάσιο, παρθεναγωγείο, και δημοτικό σχολείο με περισσότερους από 850 μαθητές. Ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα οι Έλληνες κάτοικοι της πόλης των Σκοπίων περιορίστηκαν σε 2.000-3.000.

Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η υποχώρηση του ελληνικού στοιχείου στην ιστορική πόλη της Αχρίδας. Η Αχρίδα είναι κτισμένη στην θέση της αρχαίας πόλης Λύχνου, στο βορειοανατολικό άκρο της ομώνυμης λίμνης. Ακόμα και ο Constantin Jirecek, Τσέχος καθηγητής της Ιστορίας και υπουργός Παιδείας του βουλγαρικού κράτους, ομολογεί ότι "η Αχρίδα ήταν από τον 12ο αιώνα προμαχώνας του ελληνισμού στη Μακεδονία", ενώ ο Γερμανός Hermann Wendel την ονομάζει "ακρόπολη του ελληνισμού". Στα μέσα του 19ου αιώνα η Αχρίδα ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο με τουλάχιστον 8.000 χριστιανούς βλαχόφωνους όλοι με ελληνική εθνική συνείδηση και παιδεία.


Από την Αχρίδα καταγόταν ο Αναστάσιος Πηχεών, βασικός πρωταγωνιστής των επαναστατικών κινημάτων της Βορειοδυτικής Μακεδονίας κατά τον 19ο αιώνα και ο Μαργαρίτης Δήμιτσας, κορυφαίος ιστορικογεωγράφος της αρχαίας Μακεδονίας, ο οποίος με τις έρευνές του κατέδειξε την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού στη Μακεδονία. 

Ενδεικτικές της ακμής του ελληνισμού της Αχρίδας στα μέσα του 19ου αιώνα, είναι και η μαρτυρία του Ρώσου καθηγητή Victor Grigorovic ο οποίος γράφει ότι το 1845 στην Αχρίδα κυριαρχούσε η ελληνική γλώσσα, η βουλγαρική ομιλείτο μόνο σε στενό οικογενειακό κύκλο, ενώ δεν υπήρχε ούτε ένας που να μπορούσε να διαβάσει σλαβική γραφή.

Ο ελληνισμός μπορεί να μειώθηκε μέχρις εξαφανίσεως στην περιοχή της Αχρίδας και των Σκοπίων, παρέμεινε όμως ισχυρός καθ' όλη την διάρκεια του 20ού αιώνα στην περιοχή της Πελαγονίας με βασικά προπύργια το Μοναστήρι και το Κρούσοβο. Στο Μοναστήρι από το 1870μέχρι το 1912 οργίαζαν ποικίλες εθνικές προπαγάνδες. Όμως, οι βλαχόφωνοι Έλληνες του Μοναστηρίου παρουσίασαν πρωτοφανή οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη κατά τον 19ο αιώνα, η οποία τους επέτρεψε να χρηματοδοτήσουν εκκλησίες, σχολεία και συλλόγους, με τα οποία μπόρεσαν να αντέξουν στις ξένες πιέσεις. 


Χαρακτηριστικό του εθνικού αυτοπροσδιορισμού της ίδιας κοινότητας είναι το υπόμνημα που απηύθυναν προς τις Μεγάλες Δυνάμεις το 1903, το οποίο κατέληγε: "...λαλούμεν ελληνιστί, βουλγαριστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ' ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν ν' αμφισβητεί προς ημάς τούτο".

Στο Κρούσοβο τώρα, ορεινή βλαχόφωνη κωμόπολη βόρεια του Μοναστηρίου, ο ελληνισμός είχε ανέκαθεν συντριπτική πλειοψηφία. Οι Κρουσοβίτες ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ανέπτυξαν την Παιδεία σε τέτοιο βαθμό ώστε ανέδειξαν πέντε καθηγητές των ΠανεπιστημίωνΑθηνών και Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων και ο Αλέξανδρος Σβώλος. 

Επίσης το ίδιο σπουδαίος αν και λιγότερο γνωστός, είναι και οΔημήτρης Λάλας ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες μουσικούς, μαθητής, στενός συνεργάτης και φίλος του διάσημου μουσουργούΒάγκνερ. Μάλιστα τον βοήθησε στην τελειοποίηση του έργου του "Der Ring des Nibelungen" που αποτέλεσε τη βάση του γνωστού "Άρχοντα των Δακτυλιδιών".

Μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό τώρα, το 1912, και την υπαγωγή της περιοχής στο νεοσύστατοΒασίλειο Σέρβων, Κροατώνκαι Σλοβένων,που αργότερα ονομάστηκε Γιουγκοσλαβία, η κατάσταση του ελληνισμού άλλαξε προς το χειρότερο. 

Οι Σέρβοι έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία και τις ελληνικές εκκλησίες και απαγόρευσαν την χρήση της ελληνικής γλώσσας. Μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Πελαγονίας μετανάστευσε στο ελληνικό έδαφος, κυρίως στην Φλώρινα και στην Θεσσαλονίκη, ενώ οι Σέρβοι μετέφεραν Βόσνιους και Κροάτες στην Πελαγονία με στόχο την εθνολογική αλλοίωση της περιοχής. 

Γενικά το γιουγκοσλαβικό κράτος με ποικίλες πιέσεις προσπάθησε επί σχεδόν τριάντα χρόνια να πείσει τους Βουλγάρους, Αλβανούς και Έλληνες κατοίκους της σημερινής Π.Γ.Δ.Μ. ότι είναι "Παλαιοί Σέρβοι" (Stari Srbji), οι οποίοι είχαν χάσει την εθνική τους ταυτότητα.


Παράλληλα, κατά την διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, οι βουλγαρικές δυνάμεις επιδόθηκαν και πάλι σε προσπάθεια εκβουλγαρισμού του ελληνικού στοιχείου. 

Χαρακτηριστικές των αλλεπάλληλων σερβικών και βουλγαρικών καταπιέσεων επί των ελληνικών πληθυσμών της Πελαγονίας, υπήρξαν οι διαδοχικές αλλαγές των ελληνικών επωνύμων: ο Παναγιωτίδης, π.χ. μετονομάστηκε από τους Σέρβους το 1913 σε Παναγιώτοβιτς, από τους Βουλγάρους το 1916 σε Παναγιώτωφ, από τους Σέρβους το 1919 πάλι σε Παναγιώτοβιτς, από τους Βουλγάρους το 1941 σε Παναγιώτωφ και τέλος από τους (Σλαβο-) "Μακεδόνες" του Τίτο το 1945 σε Παναγιωτόφσκυ.

Η κατάληξη των ελληνικών επωνύμων σε -σκυ υιοθετήθηκε ως μία ουδέτερη, σλαβικού χαρακτήρα κατάληξη, εφ' όσον η κατάληξη -ωφθύμιζε Βουλγαρία και η κατάληξη -ιτς Σερβία. 

Μέχρι και σήμερα τα επώνυμα των ελληνικής καταγωγής κατοίκων της Π.Γ.Δ.Μ. φέρουν την κατάληξη -σκυ, με πρώτο συνθετικό το παλιό ελληνικό επώνυμο.


Και φθάνουμε στο σήμερα: Το επίσημο ελληνικό κράτος, πιστό στην πατροπαράδοτη έλλειψη οποιασδήποτε εξωτερικής πολιτικής για τις ελληνικές μειονότητες στις γειτονικές χώρες (Β. Ήπειρος, Κων/πολη, Ίμβρος - Τένεδος), αδιαφόρησε πλήρως και για την προσπάθεια αφελληνισμού της Πελαγονίας από το 1850 μέχρι και σήμερα. Αποτέλεσμα της μακροχρόνιας και συστηματικής προπαγάνδας και καταπίεσης, ήταν η προοδευτική προσχώρηση των σλαβοφώνων Ελλήνων της Πελαγονίας στην 

Όμως η πολύχρονη πλύση εγκεφάλου για εμπέδωση της "μακεδονικής εθνότητας" δεν πέρασε στους βλαχόφωνους κατοίκους της Πελαγονίας. Το μεγαλύτερο μέρος των Βλάχων του Μοναστηρίου και του Κρουσόβου μιλούν ακόμη τα ελληνικά και διατηρούν την ελληνική εθνική συνείδηση, ακόμη και όταν φοβούνται να την εκδηλώσουν ανοιχτά (κυρίως από το 1990 και μετά).

Οι στατιστικές του κράτους των Σκοπίων δεν αναφέρουν ελληνική μειονότητα. Είναι πιθανό ότι οι Έλληνες στο γειτονικό κράτος ανέρχονται σε περισσότερους από 200.000, χωρίς να είναι δυνατή ακριβής εκτίμηση. Ελάχιστοι απ' όσους έχουν ελληνική καταγωγή τολμούν να εκδηλωθούν ανοιχτά, επειδή υπάρχει ένας απέραντος φόβος καθώς και η βεβαιότητα ότι το ελληνικό κράτος δεν πρόκειται να τους προστατεύσει. 

Όπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα, το κενό του ενδιαφέροντος για την μειονότητα της Π.Γ.Δ.Μ. προσπαθούν να καλύψουν ιδιωτικοί φορείς και μεμονωμένα άτομα. Τελείως ενδεικτικά αναφέρω ότι στο Πρίλεπ λειτουργεί φροντιστήριο ελληνικών η Κατερίνα Βίδα, η οποία υφίσταται συνεχείς ελέγχους από το καθεστώς. Στην πόλη των Σκοπίων ελληνικό φροντιστήριο λειτουργούσε η Ένωση Βλάχων με την Νόρα Γέρου. 

Δυστυχώς οι αρχές το έκλεισαν καθαιρώντας την διοίκηση του συλλόγου και τοποθετώντας δοτή και ελεγχόμενη από αυτούς ηγεσία. Στην Ρέσνα, ο Νικόλας Κωνσταντινίδης αγωνίζεται για την δημιουργία ενός ιδρύματος ελληνικού πολιτισμού με επίσης τρομερές διώξεις από το καθεστώς. Στην αμιγέστερη ελληνική πόλη, το Κρούσοβο (ελληνο-βλάχικη κατά 90%) λειτουργεί φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας, με τονΆλκη Στράλλα, που πηγαίνει από το Μοναστήρι.

Συμπερασματικά, στο Μοναστήρι και στα άλλα βλαχόφωνα κέντρα της Πελαγονίας ο ελληνισμός εξακολουθεί να υπάρχει, επιδεικνύοντας πρωτοφανή ανθεκτικότητα, σε πείσμα της νεοελληνικής άγνοιας και αδιαφορίας. 

Η πλήρης εγκατάλειψή του από το ελληνικό κράτος μετά το 1913 υπήρξε εθνική παράλειψη, που όμοιά της δεν θα βρει κανείς στην ιστορία των γειτονικών λαών Σέρβων, Βουλγάρων, Αλβανών και Τούρκων, όσο και αν ψάξει.

Αψευδείς μάρτυρες άλλωστε της ιστορικής παρουσίας του ελληνισμού στον χώρο της Πελαγονίας είναι και τα σωζόμενα πάμπολλα αρχιτεκτονικά μνημεία, κοσμικά και εκκλησιαστικά. Στην Αχρίδα, το αρχοντικό της οικογένειας Ρόμπη είναι το κόσμημα της πόλης. 


Στο Κρούσοβο και το Μοναστήρι, σώζονται επίσης αρκετά από τα παλιά ελληνικά αρχοντικά της εποχής της ακμής του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Μεγαλύτερη ιστορική σημασία έχουν τα εκκλησιαστικά μνημεία, τα οποία, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, υφίστανται συστηματική παραχάραξη. Ενδεικτική περίπτωση αποτελεί η κατεδάφιση μέρους της Μονής του Οσίου Ναούμ Αχρίδας και η ανέγερση στη θέση της ξενοδοχείου.


Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι Έλληνες ομογενείς σε όλη την ιστορική τους πορεία έχουν σταθεί άξιοι της ελληνικότητάς τους, την οποία δεν εγκατέλειψαν ούτε στην σύγχρονη εποχή της πτώσης των ιδεολογιών και της παγκοσμιοποίησης. Την απέδειξαν δε, τόσο με την οικονομική και πνευματική ανάπτυξη που επέδειξαν, όσο και με την συμμετοχή τους στους εθνικούς αγώνες.

Η ελληνική μειονότητα των Σκοπίων είναι δυστυχώς η πιο αδικημένη, η πιο λησμονημένη και η πιο αγνοημένη από όλες τις ελληνικές μειονότητες και παροικίες του εξωτερικού.

Δ. Τσούτσας


Η Βουλγαρία με τον νέο πρόεδρο Ράντεφ, υποστηριζόμενο από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, και τη νέα δεξιόστροφη κυβέρνηση δείχνει διατεθειμένη να παρεμβαίνει πιο δυναμικά στα βαλκανικά δρώμενα. 

Η αναταραχή στα Σκόπια και οι απαιτήσεις των Αλβανών για συγκυβέρνηση και ισότιμη παρουσία έχουν ανακινήσει το ενδιαφέρον της Σόφιας για ένα κράτος, το οποίο θεωρεί εθνολογικά και ιστορικά συγγενικό. 

Η Βουλγαρία έχει μεν αναγνωρίσει το κράτος με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», έχει όμως ρητά αρνηθεί να αναγνωρίσει την ύπαρξη «μακεδονικής εθνότητος». Οι Βούλγαροι ιστορικοί και πολιτικοί θεωρούν τους Σλάβους των Σκοπίων Βουλγάρους και χαρακτηρίζουν τον «μακεδονισμό» μία τεχνητή κατασκευή του Τίτο και του κομμουνιστικού καθεστώτος. 

Ο πρόεδρος Ρούμεν Ράντεφ ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ενωση να αναλάβει η Βουλγαρία τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Σλάβων και Αλβανών στα Σκόπια. Οι εθνικιστές σύμμαχοι του Μπορίσοφ στην κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα επιδιώξουν μία μεγαλύτερη προσέγγιση της Βουλγαρίας με το σλαβικό στοιχείο της ΠΓΔΜ. 

Από την πλευρά τους, αρκετοί Σκοπιανοί πολιτικοί ζητούν στήριξη από τη Βουλγαρία και θυμούνται τις βουλγαρικές ρίζες των ψευδομακεδόνων. Ο υποψήφιος για την πρωθυπουργία ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Ζόραν Ζάεφ δήλωσε προ ολίγων ημερών ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων είναι αδελφός λαός με τους Βουλγάρους. Ο πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι έχει ήδη προχωρήσει περισσότερο. Δηλώνει Βούλγαρος και έχει πείσει πολλές χιλιάδες Σκοπιανών να πάρουν βουλγαρική υπηκοότητα. 

Η πίεση της Βουλγαρίας και της Αλβανίας προς τα Σκόπια πιθανότατα θα οδηγήσει σε αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ και σε καθεστώς ομοσπονδίας (καντονίων). Προβλέπω ότι συντόμως η ψευδεπίγραφη «Μακεδονία» θα χωρισθεί σε καντόνια, εκ των οποίων ένα μεγάλο θα είναι το αλβανικό, άλλο θα είναι το βουλγαρικό, τρίτο το σερβικό κ.ά. 

Τελικά θα φανεί ότι οι ψευδομακεδόνες αποτελούν μειοψηφία μέσα σε ένα πολυεθνικό μωσαϊκό. Το κράτος των Σκοπίων ή θα διαλυθεί ή θα καντονοποιηθεί ή θα ελέγχεται από την Αλβανία και τη Βουλγαρία. 


Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάς δεν πρέπει να παραχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας. 


ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (ΤΑ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ)… ΠΛΗΡΩΣΤΕ «ΚΟΡΟΙΔΑ» ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ!

Πρόωρο χριστουγεννιάτικο «μποναμά» δίνει η τριτομνημονιακή συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου στον ελληνικό λαό.

Πρόκειται βεβαίως για τα τέλη κυκλοφορίας του 2018, τα οποία σήμερα αναρτήθηκαν στο Taxisnet και πρέπει να πληρωθούν μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους.

Παρά τα παχιά λόγια των –επί χρήμασι!- συριζοψεκασμένων παπαγάλων του διαδικτύου, ότι «θα είναι φθηνότερα» κ.τ.λ., τα τέλη κυκλοφορίας δεν έχουν καμία διαφορά με πέρυσι.

Πρόκειται για τα ακριβότερα τέλη σε όλη την Ευρώπη και μάλιστα σε μια χώρα που οι κατασκευασμένοι δήθεν με όλες τις «σύγχρονες προδιαγραφές» δρόμοι της, μετατρέπονται σε ποτάμια με την πρώτη νεροποντή, όπως συνέβη προσφάτωςμετονπολυδιαφημισμένο«Αυτοκινητόδρομο Αιγαίου», στο ύψος των Τεμπών!


Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Νότης Σφακιανάκης: Επιβάλλεται να ξαναψηφίσω Χρυσή Αυγή - Είναι οι αντιστασιακοί του σήμερα! ΒΙΝΤΕΟ
















Έξω από τα δόντια τα είπε και πάλι ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής, Νότης Σφακιανάκης σε χθεσινοβραδινή εκπομπή, όταν ο παρουσιαστής Λιάγκας επεχείρησε ματαίως να του αποσπάσει δήλωση μετάνοιας για την στήριξή του στην Χρυσή Αυγή.

Ουσιαστικά, σε ένα πλήρως εχθρικό περιβάλλον που προσπαθούσε να προβάλλει όλες τις γελοιότητες του συστήματος, ο διάσημος τραγουδιστής αποδόμησε τις κατηγορίες και ανέδειξε το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή είναι η πραγματική και μόνη Εθνική Αντίσταση σήμερα και επιβάλλεται να στηριχθεί από όλους τους Έλληνες, οι οποίοι αγωνιούν για το μέλλον αυτής της Πατρίδας και των παιδιών τους.

Σας παρουσιάζουμε συνοπτικά τα όσα ειπώθηκαν.

Σε ερώτηση για το αν «η Χρυσή Αυγή είναι πιο πατριώτες», η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Αγαπούν την πατρίδα περισσότερο. Γιατί πολεμούν γι’ αυτό. Γιατί τους έχουν φυλακίσει γι’ αυτό χωρίς δίκη.»

Για την δολοφονία Φύσσα, πάνω στην προβοκατόρικη ερώτηση «μα, έχουν σκοτώσει έναν άνθρωπο»: «Ένας άνθρωπος που υποστήριζε την Χρυσή Αυγή ή οτιδήποτε πήγε και σκότωσε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτός ο φονιάς επιβάλλεται να τιμωρηθεί όπως του αρμόζει. Μέλος της Νέας Δημοκρατίας σκότωσε τον Τεμπονέρα. Εγκληματική οργάνωση η Νέα Δημοκρατία; Πώς ο ένας ποινικοποιεί το σύνολο;»

Για το αν θα ξαναψηφίσει Χρυσή Αυγή: «Εννοείται. Επιβάλλεται. Είναι υποχρέωσή μου»

«Οι αντιστασιακοί του σήμερα είναι η Χρυσή Αυγή. Πες τους ό,τι θες. Βάλε ό,τι ταμπέλα θες.»


Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΑΝ ΟΙ 630.000 ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΚΛΕΦΤΟ-ΠΑΣΟΚ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Όταν μπουν από κάποια πηγή κάποια χρήματα σε λογαριασμό ενός απλού Έλληνα πολίτη που χρωστάει στο δημόσιο ή σε τράπεζες και αδυνατεί να πληρώσει και που δεν έχει κάνει κάποιον διακανονισμό αποπληρωμής του χρέους, τα χρήματα αυτά κατάσχονται αυτομάτως.

Τι γίνεται όμως με τα χρεωκοπημένα κόμματα; 

Ας πάρουμε για παράδειγμα το κλεφτο-ΠΑΣΟΚ. 

Το οποίο, αποδεδειγμένα χρωστάει γύρω στα 190 εκατομμύρια ευρώ και δεν έχει κάνει διακανονισμό αποπληρωμής τους. 

Στους λογαριασμούς του κλεφτο-ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μπήκαν αυτή την εποχή 630.000 ευρώ (εφόσον ψήφισαν 210.000 πολίτες στις εσωκομματικές του εκλογές, επί 3 ευρώ ο καθένας…). Τα οποία ΔΕΝ κατασχέθηκαν (εάν είχε γίνει σίγουρα θα το είχαμε μάθει), όπως θα έπρεπε. 

Γιατί άραγε;

Α. Βασιλόπουλος


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ 99 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΕΣ ΙΔΡΥΤΕΣ ΤΟΥ


Τα 99του χρόνια κλείνει αυτές τις μέρες το ΚΚΕ, και το εορτάζει δεόντως.

Ευκαιρίας δοθείσης, θα κάνουμε κι εμείς ένα αφιέρωμα στην ίδρυση του ΚΚΕ, του κόμματος «του εγκλήματος και της προδοσίας», συμφώνως με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον πρεσβύτερο. Θα ξεκινήσουμε από τα… προκαταρκτικά.

Στην αυγή του 20ου αιώνος, λοιπόν, σχηματίσθηκαν στην Ελλάδα οι πρώτες σοσιαλιστικές ομάδες. Τέτοιες ομάδες εμφανίσθηκαν στην Αθήνα, στον Βόλο και στην Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, οι οργανώσεις σε Αθήνα και Βόλο ήταν στην ουσία ολιγομελείς παρέες διανοουμένων, και παρέμειναν τέτοιες καθώς δεν κατάφεραν να «ανοιχθούν» στην κοινωνία και να προσελκύσουν τις λαϊκές μάζες. Μόνο οι εν Θεσσαλονίκη σοσιαλιστικές οργανώσεις ήσαν άξιες λόγου, λόγω της εκεί παρουσίας περί των 80.000 Εβραίων, οι οποίοι Εβραίοι ήταν διεθνώς η «μαγιά» της κομμουνιστικής ανατροπής.

Στην υπό οθωμανική κατοχή Θεσσαλονίκη, οι πρώτοι σοσιαλιστές ήσαν Εβραίοι -κυρίως από την Βουλγαρία-, με πρωτοστατούντα τον Αβραάμ Μπεναρόγια, γεννηθέντα το 1887 στην Βουλγαρία και μετέπειτα διδάσκαλο της βουλγαρικής γλώσσης στο εβραϊκό σχολείο της Φιλιππουπόλεως (Πλόβντιβ). 

Ο Μπεναρόγια μυήθηκε στον μαρξισμό το 1907 κι έναν χρόνο αργότερα συνέγραψε το βιβλίο «Το εβραϊκό ζήτημα και η σοσιαλδημοκρατία» (την εποχή εκείνη ακόμα και το κόμμα του Λένιν λεγόταν «σοσιαλδημοκρατικό» κι όχι «κομμουνιστικό»), εις το οποίο εξηγούσε την ανάγκη στρατεύσεως των όπου γης Εβραίων στα «σοσιαλδημοκρατικά» (μαρξιστικά) κόμματα. 

Οι διεθνείς δυνάμεις που κατηύθυναν τα μαρξιστικά κινήματα ξεχώρισαν τον Εβραίο αυτό διδάσκαλο και το 1908 τον έστειλαν στην Θεσσαλονίκη για να οργανώσει την κατάσταση. 

Μέχρι τότε, οι οργανωμένοι μαρξιστές της πόλεως (άπαντες Εβραίοι…) ήταν διασπασμένοι σε μικρές γκρούπες, με πρόσχημα ιδεολογικές διαφορές, αλλά στην πραγματικότητα εξαιτίας της ελλείψεως συντονισμού και ενός ικανού ηγέτη. Αυτόν τον ρόλο ορίστηκε να παίξει ο Μπεναρόγια.

Μετά τον ερχομό του στην πόλη, οι διάσπαρτες ομάδες και ομαδούλες ενώθηκαν υπό την ηγεσία του και σχημάτισαν την «Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία – Φεντερασιόν», το 1909. Η πρώτη πράξη της Φεντερασιόν, ήταν η έκδοση μιας εβδομαδιαίας εφημερίδος, υπό τον τίτλο «Εφημερίς του Εργάτου», σε τέσσερις γλώσσες: εβραϊκά, ελληνικά, τουρκικά και βουλγαρικά. Αργότερα, η εφημερίς άλλαξε τον τίτλο της σε «Εργατική Αλληλεγγύη» (με τον ίδιο τίτλο κυκλοφορεί σήμερα η εφημερίδα του Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…) και τελικώς σε «Αβάντι», με εκδότη τον (Εβραίο) Αλμπέρτο Αρδίττι. Από τις νεώτερες εκδόσεις απαλείφθησαν οι άλλες γλώσσες κι έμειναν μόνον τα εβραϊκά, προφανώς επειδή δεν είχαν μη Εβραίους αναγνώστας…

Στις εκλογές του 1915, η Φεντερασιόν εισήλθε στην βουλή με δύο βουλευτάς, τον Εβραίο Αλμπέρτο Κουριέλ και τον Έλληνα Αριστοτέλη Σίδερι, με ψήφους από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης. 

Ο Μπεναρόγια απουσίαζε από την ενεργό δράση, διότι είχε εξοριστεί στην Νάξο, από το 1914. Αφέθη ελεύθερος το 1917 και έναν χρόνο αργότερα πρωτοστάτησε στην δημιουργία του πανελλαδικού βεληνεκούς ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος), το οποίο προσεχώρησε στην «λενινιστική» Γ΄ Διεθνή, γινόμενο όργανο των σιωνιστών της Μόσχας.

Η ίδρυσις του ΣΕΚΕ –μετέπειτα ΚΚΕ- έγινε κατά την διάρκεια του 1ου Σοσιαλιστικού Συνεδρίου, που συνήλθε στις 17-23 Νοεμβρίου του 1918 (4-10 Νοεμβρίου με το τότε ισχύον ημερολόγιο), στον Πειραιά, μια μόλις εβδομάδα μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Πρωτεργάτης της ιδρύσεως ήταν ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ενώ συμμετείχαν περίπου 30 σύνεδροι. 

Ιδού κάποια ονόματα συμμετεχόντων: 

Σαμουήλ Γιονά, Αβραάμ Πέχνα, Αλμπέρτο Αρδίττι, Ισαάκ Καρασσό, Χ. Μπενρουμπή, Φραντς Τζουλάτι, Ζακ Βεντούρα (ιδρυτής της νεολαιίστικης ΟΣΕΝΕ (μετέπειτα ΟΚΝΕ, σήμερα ΚΝΕ), Αλμπέρτο Κουριέλ, Αβραάμ Λεβί, Φραντς Πετρούσκα κ.α. Όπως καταλαβαίνετε, η πλειοψηφία των ιδρυτών του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) ήταν εβραϊκή, όπως και σ’ όλα τα άλλα Κ.Κ. όπου γης.

Βεβαίως, στο 1ο Συνέδριο συμμετείχαν και ολίγοι Έλληνες, όπως ο Νικόλαος Γιαννιός, που μόλις κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται έφυγαν αηδιασμένοι. Ιδού τι αναφέρει σχετικώς ο Γιαννιός:

«Ιδρυταί του ΚΚΕ, τόσον εις τας Αθήνας όσον και εις την Θεσσαλονίκην, ήσαν Ισραηλίται ή κρυπτοεβραίοι Έλληνες, το δε κίνημά των, παρ’ όλα τα σοσιαλιστικά φαινόμενα ή προσχήματα, ήτο εβραϊκόν εθνικιστικόν. Το υπό την ηγεσίαν μου τότε Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών (έτος Ιδρύσεως 1911) ουδέν μέρος έλαβεν εις την ίδρυσιν του ΚΚΕ. Τουναντίον, προσεπαθήσαμεν, μεταβάντες εις τα γραφεία του, οδός Ευριπίδου, ν’ αποτρέψωμεν τους νεοφώτιστους κομμουνιστές από του να προσχωρήσουν εις την Μόσχαν, προβλέψαντες ποία κρίσις και ποία δεινά επερίμεναν τον σοσιαλισμόν της Ελλάδος και την Ελλάδα από την σοβιετικήν παρερμηνείαν του Μαρξισμού. Δυστυχώς, τα σοσιαλιστικά μας επιχειρήματα δεν εισηκούσθησαν, εφόσον η εβραϊκή ηγεσία είχε τους ιδικούς της ανθελληνικούς σκοπούς, οι δε γύρω αυτής Έλληνες προλετάριοι ήσαν αγράμματοι και αφελείς. Προσήλθαμεν εν τούτοις, ως μειοψηφία, εις το πρώτον Σοσιαλιστικόν Συνέδριον (1918), ηγωνίσθημεν και πάλιν, αλλ’ απεχωρήσαμεν εν τέλει δια να μη γίνωμεν όργανα της κομμουνιζούσης εβραϊκής πλειοψηφίας. Έκτοτε, οι παλαιοί σοσιαλισταί, επολεμήσαμεν και πολεμούμεν φανερά και τίμια τον Μπολσεβικισμόν, καθώς και τους κατοπινούς διφορούμενους “συναγωνιστάς” του» (πηγή: Ελ. Σταυρίδη, «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ»).

Το 1920, με απόφαση του 2ου Συνεδρίου του, το κόμμα προσέθεσε την λέξη «Κομμουνιστικό» στον τίτλο του (ΣΕΚΚΕ) και προσεχώρησε στην Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή (Κόμιντερν). Τέλος, το 1924 μετονομάσθηκε οριστικώς σε ΚΚΕ.

Τι απέγινε, όμως, ο ιδρυτής του; 

Μόλις οργάνωσε την κατάσταση, ο ιδρυτής του ΚΚΕ, Αβραάμ Μπεναρόγια, ολοκλήρωσε την αποστολή που του είχε ανατεθεί και απεσύρθη από την ενεργό δράση (ομοίως απεσύρθησαν και οι υπόλοιποι Εβραίοι από την πρώτη σειρά του κόμματος), διότι πλέον το κόμμα θα έπρεπε να απευθυνθεί στις ελληνικές πλατιές λαϊκές μάζες και πανελλαδικό κόμμα με αρχηγό έναν αλλοεθνή, αλλόφυλο και αλλόθρησκο δεν είχε καμιά τύχη. 

Ο Στάλιν του ανέθεσε την διεύθυνση του Γραφείου της Σοβιετικής Εμπορικής Ατμοπλοΐας στην Ελλάδα. Επέζησε του Β΄ Π.Π., μετανάστευσε στο Ισραήλ, όπου και απέθανε το 1979.

Τέλος, ως είθισται, ας… ευχηθούμε κι εμείς με την σειρά μας για την συμπλήρωση των 99ετών του εθνοπροδοτικού ΚΚΕ: 

ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙ!


Ο ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ 
ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ… 
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΚΕ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

Tο 1912, οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, συγκέντρωσαν και παρέδωσαν στην Τουρκία το μυθικό ποσό των 650.000.000 χρυσών λιρών ενώ μέλη της εβραϊκής κοινότητας, συγκρότησαν εθελοντικό σώμα και πολέμησαν κατά του Ελληνικού στρατού

Ο Ελληνισμός τα τελευταία χρόνια καλείται να αντιμετωπίσει ένα μέτωπο εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με την επιβίωσή του ως έθνους, άπτονται της Εθνικής του Κυριαρχίας αλλά και της διαφυλάξεως της Εθνικής του υποστάσεως. Μία από τις βασικότερες εξωτερικές επιβουλές, η δυσμενής έκβαση της οποίας συνεπάγεται την πρόκληση μίας νέας Εθνικής τραγωδίας, αναίμακτης αυτή τη φορά αλλά εξ ίσου οδυνηρής με τις προγενέστερες αιματηρές, είναι αυτή η οποία σχετίζεται με το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα. Θραύση, στην κυριολεξία, κάνει και η ανθελληνική προπαγάνδα, η οποία διεξάγεται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού, αναφορικά με το μείζονος σημασίας αυτό Εθνικό θέμα. Πρωτοπόροι, στην ανθελληνική αυτή εκστρατεία, τίθενται και πάλι οι εβραίοι, οι οποίοι καταβάλλουν τιτάνιες ομολογουμένως προσπάθειες, προκειμένου να «αποδείξουν» την… σλαβική καταγωγή των Μακεδόνων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επ’ αυτού, είναι η περίπτωση της μεταπτυχιακής ερευνήτριας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Αναστ. Καρακασίδου, η οποία υπό την προτροπή και συνεπικουρία του εβραίου ανθρωπολόγου Χέρτσφελντ, πανεπιστημιακού καθηγητή του Χάρβαντ, παρουσίασε μία ιστορική ανθρωπολογική εργασία, δια της οποίας αμφισβητεί την Ελληνική προέλευση των Μακεδόνων. 

Πρέπει να τονισθεί, ότι σύμφωνα με υφιστάμενες, απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες, το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, δέχεται επί πολλών ετών τις γενναιόδωρες οικονομικές χορηγίες, του ουγγροεβραίου βαθύπλουτου επιχειρηματία Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος ως γνωστόν στηρίζει την οικονομία των Σκοπίων. 

Οι σιωνιστές, καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, προκειμένου να παραχαράξουν και να διαστρεβλώσουν, με τους συνεργούς τους, την ιστορία. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι και η «Ευρωπαϊκή Ιστορία» του επίσης εβραίου Ντυροζέλ, η οποία κυκλοφόρησε ευρύτατα προ ολίγων ετών, παρέλειψε τυχαία (!) κάθε αναφορά στην Ελλάδα. Αποκαλύπτεται λοιπόν ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο βιασμού της ιστορικής πραγματικότητας και της αλήθειας.

«Η ιστορία των Εβραίων της Μακεδονίας»

Το 1993, το κρατικό έκτρωμα των Σκοπίων, εξέδωσε το βιβλίο του Αλεξάντερ Μπατκόβσκι «Η ιστορία των Εβραίων της Μακεδονίας», στο οποίο αναφέρεται, η σύμπνοια που διέκρινε τους εβραίους και τους σκοπιανούς. Ανάμεσα στα άλλα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, κάνει λόγο για τη συμβολή των εβραίων στην επανάσταση του «’Ιλλιντεν», η οποία είχε ως αποτέλεσμα την θανάτωση χιλιάδων Ελλήνων, με στόχο την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας, κάνοντας μνεία στον ηγετικό ρόλο, των εβραίων αδελφών Καμχή, σε αυτή την εξέγερση.

Σε συνέδριο το οποίο διεξήχθη εξ’ άλλου στη Θεσσαλονίκη (Νοέμβριος 1992), με θέμα τις Εβραϊκές Κοινότητες της Νοτιανατολικής Ευρώπης κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες, η εβραία «ιστορικός» Ρένα Μόλχο, η οποία μάλιστα τυγχάνει και πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης του… Ελληνικού Εβραϊσμού, προέβη σε ψευδείς ισχυρισμούς της μορφής, ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης ήταν εβραίοι, κατά το 1912. 

Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι παραδέχθηκε την αντίδραση των εβραίων της περιοχής, στην ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στον Εθνικό Ελληνικό κορμό. Στο σημείο ακριβώς αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι εβραίοι, δια του περιοδικού τους «Χρονικά» (τεύχος Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 1992), έχουν προβάλλει την «άποψη» του τουρκοεβραίου περιηγητή Ελβιγιά Τσελεμπή ότι «…ο πρώτος κτίσας την πόλιν ταύτην (την Θεσσαλονίκης), ήταν ο Σολομών!».

Στο συνέδριο, είχε τοποθετηθεί ο ιστορικός κ. Σκορδύλης, ο οποίος ανέφερε τις παρασκηνιακές προσπάθειες τις οποίες κατέβαλλαν οι εβραίοι για τη διεθνοποίηση της Μακεδονίας υπό ιουδαϊκή διοίκηση, ενώ επίσης τόνισε τη συγκρότηση μικτής τουρκο-βλαχο-εβραϊκής επιτροπής, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, έργο της οποίας υπήρξε η προώθηση της αυτονόμησης της Μακεδονίας. 

Οι άξιοι διάδοχοι σε μισελληνισμό του δημίου Χ. Κίσσιγκερ, ανάβουν στην κυριολεξία φωτιές, υποδαυλίζοντας με τη μέθοδο της τεχνητής οξύνσεως, μέσω του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ανύπαρκτα ζητήματα, π.χ. αυτά τα περί μειονοτήτων Αρβανιτών και Βλάχων, εμμένοντας ταυτόχρονα στη θέση περί υπάρξεως σλαυομακεδόνων. Ακόμη τα Σκόπια έχουν αναθέσει την προβολή των θέσεών τους σε παγκόσμιο επίπεδο, στην μεγαλύτερη αμερικανοεβραϊκή εταιρεία δημόσίων σχέσεων, την «Hill and Κnowlton», στην οποία έχει καταφύγει, καθόλου συμπτωματικά, και η Τουρκία…

Η ανάμειξη των εβραίων ιδρυτών του ΚΚΕ Μπεναρόγια και Βεντούρα

Η αδιαμφισβήτητη ανάμειξη των εβραίων ιδρυτών του ΚΚΕ Αβραάμ Μπεναρόγια και Κουν Βεντούρα, οι οποίοι μάλιστα ως βουλευτές του ιδίου κόμματος, έθεσαν θέμα ανεξαρτητοποιήσεως της Μακεδονίας το 1927 μέσα στην Ελληνική Βουλή, στην τρισάθλια απόπειρα διασπάσεως της Μακεδονικής γης από τον Ελλαδικό κορμό, φωτίζει αρκετά το παρασκήνιο. 

Η εβραϊκή καταγωγή του Υπουργού Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Καρντέλι, ο οποίος διετέλεσε ΥΠ.ΕΞ. επί των ημερών διακυβερνήσεως της χώρας από τον εβραιοκροάτη Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, δεν είναι γεγονός τυχαίο. Αμφότεροι υπήρξαν εμπνευστές και θεμελιωτές του ομοσπόνδου κρατιδίου της «Μακεδονίας».

Ανέκαθεν οι σιωνιστές στόχευαν στην απόσπαση της Μακεδονίας. Οι ραδιουργίες τους, σε όλα τα επίπεδα, το αποδεικνύουν. Από τα χρόνια ήδη της τουρκοκρατίας, ο εβραϊκής καταγωγής Ταάλ Μπέης, είχε επιδοθεί στην σφαγή του Μακεδονικού Ελληνισμού. Ακόμη και η ίδρυση του Μακεδονικού Κομιτάτου των Βουλγάρων, τρομοκρατική – δολοφονική οργάνωση που τόσο βασάνισε τον Μακεδονικό Ελληνισμό κατά τα έτη 1900-1908, ήταν έμπνευση, που υλοποιήθηκε από τους βουλγαρίζοντες κρυπτοεβραίους Γιόζεφ και Γιάγκοφ

Μεταγενέστερα, το 1905, η επανάσταση του «’Ιλλιντεν», όπως προαναφέρθηκε, στηρίχθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στην ενεργό συμμετοχή των εβραίων, υπό την ηγεσία των αδελφών Καμχή.

Την ίδια μισελληνική στάση, επέδειξαν οι σιωνιστές κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Ειδικότερα το 1912, οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι έλεγχαν τη στοά «Αλιάνς», συγκέντρωσαν, υπό μορφή εράνου και παρέδωσαν στην Τουρκία το μυθικό ποσό των 650.000.000 χρυσών λιρών (Δημοσίευμα Εφημερίδας «Εστία», 9 Οκτωβρίου 1912), ενώ μέλη της εβραϊκής κοινότητας, συγκρότησαν εθελοντικό σώμα και πολέμησαν κατά του Ελληνικού στρατού, στο πλευρό των Τούρκων.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει ν’ αναφερθεί ότι ουδέποτε, κατά την αρχαιότητα, η Θεσσαλονίκη διέθετε ισχυρή εβραϊκή κοινότητα. Από της ιδρύσεως μάλιστα της πόλεως (4ος αιών π.Χ.) μέχρι σήμερα, ο πληθυσμός της συμπεριελάμβανε ελάχιστο αριθμό εβραίων, τόσο μηδαμινό στον αριθμό, ώστε οι ιστορικοί δεν ασχολήθηκαν καν με την καταγραφή του. Όταν ο Σαούλ ή Παύλος επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη τον 1ο αιώνα μ.Χ. η εβραϊκή παροικία ήταν αρκετά ισχνή.

Ο κατακλυσμός της Θεσσαλονίκης από εβραίους, άρχισε να πραγματοποιείται κατά τον 16ο αιώνα, όταν οι εβραίοι εγκαταλείπουν ομαδικώς την Ισπανία, συνεπεία των διώξεων που υπέστησαν από την Ιερά Εξέταση. Σημαντικό ρεύμα εβραίων προς την Θεσσαλονίκη, παρατηρείται επίσης προς το 1720-1730, προερχόμενο από την Ιταλία. 

Το ρεύμα αυτό δεν προέρχεται από διωγμούς, αλλά εκδηλώνεται όταν οι εβραίοι διαπιστώνουν ότι λόγω της οθωμανικής κατοχής, μπορούν να εξαπλώσουν ασυδότως τις εκμεταλλευτικές τους δραστηριότητες σε ελληνικό έδαφος, όπως και το πράττουν, όσο καλύτερα μπορούν.

Χαρακτηριστικό είναι και το παρακάτω από τις ίδιες τις εβραϊκές μαρτυρίες (περιοδικό «Χρονικά», τεύχος Μαίου-Ιουνίου 1994, σελ. 24): «Στα 1821, κατά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης, πολλοί χριστιανοί της Θεσσαλονίκης συνελήφθησαν. Για την απελευθέρωσή τους, οι Τούρκοι αξιωματούχοι εισέπραξαν ως λύτρα 440.000 γρόσια. 

Για να συγκεντρώσουν αυτό το ποσόν οι χριστιανοί, δανείσθηκαν από Εβραίους τραπεζίτες προς 30-50% επιτόκιο, με ενέχυρο τιμαλφή και σκεύη των ναών, λαμβάνοντας μετρητά το ένα δεύτερο ή ένα τρίτο της αξίας. Δυστυχώς δεν ξέρουμε από ποιους τραπεζίτες».

Οι σιωνιστές είχαν υποτάξει οικονομικά την Θεσσαλονίκη

Οι σιωνιστές με πρωτοπόρους τους αδελφούς Μοδιάνο, είχαν υποτάξει οικονομικά κατά τέτοιο τρόπο την πόλη, ώστε να έχει περιέλθει στην κατοχή τους, ένα μεγάλο τμήμα της Θεσσαλονίκης. Όπως μας πληροφορεί το περιοδικό «Χρονικά», «…Οι αδελφοί Μοδιάνο κατείχαν πολύ σημαντική κτηματική περιουσία με τα μέτρα της Θεσσαλονίκης της εποχής, το ύψος της οποίας με τραπεζικούς υπολογισμούς, έφτανε τις 700.000 λίρες και περιελάμβανε πολλά αστικά ακίνητα και υπεραστικά γήπεδα. Πιο κοντά στην πραγματικότητα από τους αριθμούς ήταν η λαϊκή έκφραση ότι «η μισή Θεσσαλονίκη ήταν δική τους», έκφραση που διασώθηκε ως τις μέρες μας.

Οι εβραίοι τραπεζίτες εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει το Ελληνικό στοιχείο κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, θησαυρίζοντας στην κυριολεξία.

 Οι ίδιοι οι εβραίοι, στα «Χρονικά», ομολογούν: 

«Από τον 18ο αιώνα, καθώς ο χρηματικός φόρος γενικεύθηκε στην οθωμανική αυτοκρατορία, ολοένα και περισσότερα χωριά άρχισαν να δανείζονται από πλούσιους εβραίους ή τούρκους με πολύ υψηλό επιτόκιο, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σταδιακά σε τσιφλίκια, στο βαθμό που οι κάτοικοι των χωριών αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στους βαρείς φόρους και τους αυξανόμενους τόκους. Πολλά χωριά από τη Θεσσαλονίκη είχαν αυτή την τύχη», («Χρονικά», Μάιος – Ιούνιος 1994).

Πηγή: Greek-observatory


«Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, πού ενώ έκλεισε το εργοστάσιο στο εξωτερικό (ΕΣΣΔ), διατηρεί ανοιχτή την αντιπροσωπεία του εδώ (ΚΚΕ)».

Αξίζει να σημειωθεί, ότι σήμερα το ΚΚΕ κρύβει τον Μπεναρόγια και τους υπολοίπους σιωνιστές ιδρυτές του, όχι βεβαίως διότι ντρέπεται γι’ αυτούς –κομμουνισμός και ντροπή δεν πάνε μαζί - αλλά διότι γνωρίζει τα αντισιωνιστικά αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και δεν θέλει να τα προκαλέσει.
 

Τα παιδιά του Μπεναρόγια είναι σήμερα πάμπλουτοι αμερικανοί επιχειρηματίες με στενές σχέσεις με την CIA και την MOSANT.


Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

«Μη φοβάστε την αλήθεια. Τα ψέμματα καταθάλπτουν τους λαούς» Περικλής Γιαννόπουλος ...

ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ 
ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ο Κυρίαρχος μύθος της περιόδου που ονομάστηκε Μεταπολίτευση ήταν και είναι ακόμα το Πολυτεχνείο. Ο μύθος κάποιων νεαρών ανιδιοτελών ιδεολόγων που εξεγέρθησαν εναντίον της ''φασιστικής'' χούντας. Τα συνθήματα ''ψωμί, παιδεία, ελευθερία» στοίχειωσαν τα εφηβικά χρόνια όλων όσων μεγαλώσαμε την δεκαετία του ‘80.

Στα σχολεία όλης της χώρας γινότανε γιορτή. Στην ουσία επρόκειτο για προπαγάνδα. Αριστερή προπαγάνδα με αντιφασιστικά συνθήματα με τα οποία οι καθηγητές που υποτίθεται προέρχονταν από την γενιά του Πολυτεχνείου εμπότιζαν τα παιδιά από μικρά. 

Τότε την εποχή του Παπανδρεισμού και της αλλαγής, το Πολυτεχνείο ήταν ιερό τοτέμ. 

Όποιος αμφισβητούσε το Πολυτεχνείο κινδύνευε να χάσει την δουλειά του. Ο Παπανδρεισμός είχε αναλάβει εργολαβικά να εκπληρώσει όλα τα αριστερά.

Ο σοφός λαός έχει μια παροιμία που λέει ''τα στερνά τιμούν τα πρώτα''. Υπό αυτό το πρίσμα ιδωμένη η ιστορία του Πολυτεχνείου αυτοκαταργείται. 

Αν όντως επρόκειτο για τον ανιδιοτελή αγώνα κάποιων ιδεολόγων τότε οπωσδήποτε η χώρα μας δεν θα’ χε αυτή την εξέλιξη. 44 σχεδόν χρόνια και η γενιά του Πολυτεχνείου ακόμα λυμαίνεται την χώρα.

Η γενιά αυτή των ''ανιδιοτελών'' αγωνιστών κατέλαβε εξ εφόδου το κράτος το άλωσε με την αριστερή υποκουλτούρα της και ύστερα το καταλήστευσε αφήνοντας εντέλει μια χώρα χρεοκοπημένη τόσο ηθικά όσο και οικονομικά.

Μάλιστα. Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι ότι χειρότερο έχει παράγει ο τόπος μας εδώ και αιώνες. Είναι η γενιά των λιμασμένων μουσάτων που σε μερικά χρόνια αντάλλαξαν το σήμα της αναρχίας, με το σήμα της ειρήνης και έπειτα με το σήμα της Μερσεντές.

Οι ανοησίες που έχουν ειπωθεί όλα αυτά χρόνια για την περίφημη εξέγερση είναι για να μπουν σε ανθολόγιο! Έχουμε ακούσει για χιλιάδες πτώματα που η χούντα έθαψε μυστικά σε ομαδικούς τάφους, έχουμε ακούσει για τα παιδιά που πλάκωσε το τάνκς για την Ηλένια που χάθηκε και ακόμα την γυρεύει ο καλός της και τόσα άλλα. 

Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια. 

Ήταν παραμύθια της αριστεροφροσύνης που κυβερνούσε όλες αυτές τις δεκαετιες την πατρίδα μας. Όποιος όμως τολμούσε να αντιτάξει λογικά επιχειρήματα σ’ αυτά τα παραμύθια καταδικαζόταν από την άτυπη ιερά εξέταση που κυριαρχούσε σε σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους δουλείας.

Κάποτε ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Μπέης έβαλε να σκάψουν την περιοχή του πρώτου νεκροταφείου για να βρει τους περίφημους ομαδικούς τάφους της χούντας. Τίποτα όμως εις μάτην κανένας τάφος δεν βρέθηκε. 

Ούτε βρέθηκε ποτέ η Ηλένια, αντίθετα αποδείχθηκε πως ήταν μια ψεύτικη ιστορία που κάποιος σκάρωσε για να κερδίσει τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που του ανήκαν. 

Ούτε ποτέ βρέθηκαν πτώματα παιδιών που τα πλάκωσε το τανκ πολύ απλά επειδή το τάνκ δεν πλάκωσε κανένα. 


Ο οδηγός του το παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξή του που είδε το φως της δημοσιότητας. Κανέναν δεν πλάκωσε το τανκ και όλοι οι νεκροί οι όποιοι υπήρξαν οι ελάχιστοι τον αριθμό ήταν άνθρωποι που σκοτώθηκαν περιμετρικά του Πολυτεχνείου τις ημέρες εκείνες των γεγονότων...

Αποδεδειγμένα και με την υπ’ αριθμ. 33347 αναφορά της συγκλήτου του ΕΜΠ με ημερομηνία 11-10-1975 προς τον εισαγγελέα Τσεβά επιβεβαιώνει ότι κανένας φοιτητής δεν σκοτώθηκε εντός του χώρου του Πολυτεχνείου.

Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο πρύτανης του ΕΜΠ Κωνσταντίνος Κονοφάγος στην μαρτυρία του στις 20-1-1975 προς το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών.Τελικά οι χιλιάδες νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν όλοι και όλοι δώδεκα άτομα που έχασαν την ζωή τους από αδέσποτες σφαίρες εκείνο το τριήμερο των γεγονότων αλλά μακριά από το Πολυτεχνείο.

Στην Παπανδρεϊκή Ελλάδα της δεκαετίας του ‘80 οι μουσάτοι αγωνιστές του πολυτεχνείου είχαν ήδη γίνει καθεστώς. Φρόντισαν λοιπόν να τιμηθεί ο αγώνας τους, μόνο που στην ασώματη κεφαλή που τοποθετήθηκε στο Πολυτεχνείο η επιγραφή από πάνω αναφέρει ονόματα φοιτητών που χάθηκαν στην εθνική αντίσταση των ετών 41-42. 

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!

Και τι ήταν τελικά η χούντα; Ήταν φασίστας ο Παπαδόπουλος; Για την Αριστερά η χούντα ήταν ένα πεδίο εύκολων και αβασάνιστων αναλύσεων και μια ευκαιρία για ιδεολογική προπαγάνδα. Αυτές οι απόψεις το μόνο που δείχνουν είναι μπέρδεμα και ασχετοσύνη. 

Η χούντα δεν ήταν φασιστική και βεβαίως ο Παπαδόπουλος δεν ήταν φασίστας. Η χούντα ήταν ένα καθεστώς αστικής εθνικοφροσύνης και στείρου αντικομουνισμού. 

Η ιδεολογία της ήταν το κλασσικό ελληνικό αξιακό τρίπτυχο πατρίς θρησκεία οικογένεια. Ο φασισμός υπήρξε ένα κίνημα του μεσοπολέμου με σοσιαλιστικές καταβολές και επαναστατική θεωρία και πράξη. 

Τα φασιστικά κινήματα όπου κατέλαβαν την εξουσία το έκαναν μέσα από εκλογές ή λαϊκές εξεγέρσεις. Όπου τα φασιστικά κινήματα κατέλαβαν τη εξουσία άσκησαν επαναστατική σοσιαλιστική πολιτική στο ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης και των μέσων παραγωγής. 

Η χούντα όμως δεν πείραξε κανέναν εργοστασιάρχη ούτε κανέναν γαιοκτήμονα αντίθετα άσκησε μια φιλελεύθερη πολιτική στην οικονομία.

Παρόλα αυτά η χούντα έκανε έργο. Έργο υπέρ των φτωχών. Το έργο αυτό έκανε το καθεστώς των συνταγματαρχών ιδιαίτερα συμπαθές στον απλό λαό. Ο λαός απολάμβανε μια ευημερία που σήμερα φαντάζει μακρινή. Το ησυχία τάξη και ασφάλεια είχε εμπεδωθεί παντού και πραγματικά στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας υπήρξε δουλεία για τον απλό κόσμο χωρίς απεργίες και αναταραχές και τα δημόσια ταμεία της χώρας ήταν γεμάτα. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι πέφτοντας το στρατιωτικό καθεστώς άφησε στην δημοκρατία ένα πολύ μικρό δημόσιο χρέος αυτοεξυπηρετούμενο σε μεγάλο βαθμό; 

Υπάρχει καμιά σύγκριση με το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που οικοδόμησαν οι πολιτικοί; 

Υπάρχει καμιά σύγκριση με την ''δημοκρατία΄΄ που πούλησε τον τόπο στους ξένους μετατρέποντας την Ελλάς σε προτεκτοράτο;

Φυσικά η χούντα δεν ήταν αλάνθαστη. Έκανε λάθη με πρώτο και κυριότερο την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο. Όμως τα χειρότερα λάθη δεν είναι αυτά που έκανε η χούντα αλλά αυτά που δεν έκανε αφήνοντας τους πολιτικούς να αλωνίζουν ανενόχλητοι ύστερα από μερικά χρόνια.

Έχουν ειπωθεί πολλά για διώξεις και για ξερονήσια. 


Πράγματι διώξεις έγιναν Αλλά η χούντα δεν έδιωξε μόνο στ’ αριστερά της αλλά και στα δεξιά της. Η χούντα κυνήγησε εκτός από τους γνωστούς κομμουνιστές και τους εθνικιστές. 

Πόσοι ξέρουνας πούμε την περίπτωση των ελλήνων εθνικιστών φοιτητών της Ιταλίας οι οποίοι είχαν ιδρύσει τον Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. (Εθνικιστικός σύνδεσμος ελλήνων φοιτητών Ιταλίας).

Η αριστερά δεν άφησε κανέναν άλλον να διεκδικήσει τον τίτλο του αγωνιστή, μόνο οι αριστεροί διεκδίκησαν δάφνες ως αντιστασιακοί και έκαναν σημαία την οποία αληθινή ή φανταστική δράση τους εναντίον του καθεστώτος. Όμως οι διάφοροι αντιστασιακοί που ξεφυτρώνουν κάθε τρεις και λίγο λέγοντας ότι έκαναν αντίσταση στην χούντα ήταν κάτι λαμόγια που όσο ήταν η χούντα στην εξουσία έτρωγαν από την χούντα και ''έγλειφαν ''τους στρατιωτικούς.

Είναι ασύγκριτη η ηθική ανωτερότητα των στρατιωτικών που χωρίς να ζητήσουν ποτέ χάρη υπέμειναν στωικά την φυλακή στην οποία τους καταδίκασε η δημοκρατία. Αλήθεια πόσο δικαιωμένος θα πρέπει να αισθανόταν σήμερα, αν ζούσε, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος βλέποντας την ηθική και οικονομική κατρακύλα της δημοκρατίας και συγκρίνοντας την κατάσταση αυτή με την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης; 

Πόσο ηθικά δικαιωμένος θα αισθανόταν αυτός ο άνδρας αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στην οποία οι δημοκράτες κατάντησαν τους Έλληνες ξένους στον τόπο τους.

Σήμερα 44 χρόνια μετά η ''δημοκρατία'' εξακολουθεί να συκοφαντεί το στρατιωτικό καθεστώς. Οι πολιτικοί κάνουν ό,τι μπορούν για να συκοφαντήσουν και να διαβρώσουν τον μόνο θεσμό που’ χει μείνει όρθιος σ’ αυτή την χώρα. 

Ο Ελληνικός στρατός είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να κρατήσει όρθια την χώρα μαζί με την εκκλησία 

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ.

Έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να αλώσουν το στράτευμα με δικούς τους, τους στρατιωτικούς και έχουν επιχειρήσει ακόμα και να εισάγουν αλλοδαπούς αλλόφυλους και αλλόθρησκους αξιωματικούς στον Στρατό. Έχουν ακόμα πετσοκόψει τον μισθό των αξιωματικών και έχουν φτάσει τον αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α. να παίρνει λιγότερα από δυο χιλιάδες ευρώ καθαρά την ώρα που οι βουλευτές ''χτυπούν''' οχτώ χιλιάρικα μισθό μαζί με επιδόματα και πολλά - πολλά άλλα προνόμια.

Το Πολυτεχνείο υπήρξε το εφαλτήριο για την κατάληψη της εξουσίας από την Αριστερά. Η αριστερά υπήρξε η άτυπη ιδεολογική κυβέρνηση της χώρας για σαράντα έτη. Ο χώρος της Αριστεράς παρήγε την κουλτούρα και τα ιδεολογήματα που κατέστρεψαν το ήθος του Έλληνα και διέστρεψαν τις αξίες του λαού μας.

Όσο για την δημοκρατία που ανέλαβε να εκπληρώσει το σύνθημα''ψωμί παιδεία ελευθερία ''... Το ψωμί το έκανε σπάνιο αγαθό και σε λίγο θα μοιράζουν και κουπόνια στους Έλληνες την παιδεία την έκανεΆνδρο αναρχίας και τα κάποτε αξιοσέβαστα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα τα κατάντησε τελευταία στον κόσμο και την ελευθερία την ετοιμάζεται και αυτή να την παραδώσει για το καλό της ''Ευρωπαϊκής ενοποίησης''.

Ο μύθος του Πολυτεχνείου τελειώνει μαζί με την Μεταπολίτευση. Οι πολιτικοί έστησαν το κράτος της παρέας, της μίζας και της αναρχίας. Οι πολιτικοί αποδείχτηκαν το κυλώνειο άγος του της σύγχρονης Ελλάδος και επειδή δεν έχουμε το μαντείο των Δελφών να μας δώσει χρησμό ας ανατρέξουμε στον σοφό γέροντα Παΐσιο και την σχετική γνωστή ρήση του για τους Έλληνες πολιτικούς....

Γ.Σ

«Πολυτεχνείο 1973: Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη του εικοστού αιώνα» (ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟ με 7 ΒΙΝΤΕΟ ΦΩΤΙΑ)